மீண்டும் சந்திக்கும் வரை

கை காட்டிக் கொண்டே செல்லும்

கணவனை

கண்ணீர் மறைத்தாலும்

துடைக்க மறந்து

நகர்ந்து போகவும் முடியாமல்

போன வழியே பார்த்து நிற்கும்

மனைவி...

அப்பா

என சத்தம் கிழிக்க

கையசைக்கும் மகனின் நேசம்

கெட்டியாக அவன் அனுப்பிய முத்த்த்தை

பிடித்துக் கொண்ட அந்த தந்தை

எத்தனை பொய் சொன்னரோ

அவனை சமாதானம் செய்ய

அவன் கை முழுதும் சாக்லேட்டுகள்

நாளை காலை

கண்டிப்பாய் தேடுவான் அப்பாவை

அவன் அம்மா அடிக்கையில்...

ஆசைகள் போல் அல்லவே

எடுத்துச் செல்லும் அளவுகள்

அதிகமானதால்

புலம்பலுக்கிடையே சுமையை குறைக்கும்

அப்பாவும் அம்மாவும்

பீதியுடன் அந்தப் பக்கம் மகள்...

வெள்ளைத் தோலே ஆனாலும்

முகப் பூச்சிகளையும்

சிவப்பு இதழ்களேயானாலும்

இதழ் சாயங்களும்

சற்று அதீதமாகவே

அப்பிக் கொண்ட

மஞ்சள் கருப்பு சிவப்பு

என பல வண்ண தேவதைகள்

அவர்களுக்கிடையே

அலங்கார நடை பயிலும்

ஒய்யார ஆண்களுமாய்...

அவள் முகத்தையும்

அந்த மிரட்சியையும்

பார்த்தாலே தெரிகிறது

அவள் ஒரு பெண் குருவி

அவனது கிசுகிசு கட்டளைகள் வேறு

பணமும் பசியும்

என்னவெல்லாம் செய்கிறது

செய்யச் சொல்கிறது

கோவமில்லை ஆதங்கம்தான்...

இவை அத்தனைக்கும் நடுவே

யுகங்கள் கடந்து

இந்த காதலுக்கு மட்டும்

அதே ஈர்ப்பு

இன்னமும் தொடர்கிறது

எங்கு சென்றாலும்

தனியாய் எனக்கு தெரிகிறது...

கொஞ்சலும் கெஞ்சலும்

இடுப்பில் குத்துவதும்

நடுவில் தடுக்கும்

அந்த இரும்பு கம்பிகளை

தாண்டி ஒன்றாகிட்த் துடிக்கும்

இறுக்கமான அணைப்புமாய்...

கொஞ்சலுடன்

கருப்புக் கண்ணாடிக்குள்

தெரியாமல் வழியும் கண்ணீரும்

விரல் தீண்டலும்

தலை வருடலுமாய்

ஏக்கம் விரியும்

எதிரே கொல்லத் துடிக்கும்

நீண்ட பிரிவு...

எதையும் மாற்றிடாது

இந்த திருட்டு முத்தம்

ஆனால் அந்த தீண்டல் தந்த

ஈரவெப்பம்

கண்டிப்பாய் மருந்திடும்

மீண்டும் சந்திக்கும் வரை...

ஒவ்வொரு விமானம் புறப்படும் போதும்

எத்தனை எத்தனை

பிரிவுகளும் உணர்ச்சிகளும்

காட்சிகளாய்...

செய்தித்தாளும் கருப்பு பாலித்தீன் தாளும்

இது என்ன காதலோ

காலை நடுவே

இரண்டும்

பேசிக்கொண்டிருப்பது போலவே கிடக்கின்றன

ஒரு பழைய செய்தித்தாளும்

ஒரு கருப்பு பாலித்தீன் தாளும்...

இரண்டுக்கும் இடைய நிறைய சமபாஷனைகள்

லேசாக வீசும் காற்றில்

இரண்டுக்கும் ஒரு சின்ன குதூகுலம்

மெல்லக் கூத்தாடுகின்றன

மேலெழுந்து பறக்கின்றன்

ஆடி அசைகின்றன

கை கோர்த்து நடக்கின்றன...

நகரத்தின் சாலை உயிர்பித்தது

தங்களை மறந்து மனிதர்களும்

அவர்களை சுமந்து வாகனங்களும்

அவசர அவசரமாய்

புழுதியாய் புயலைக் கிளப்பிக் கொண்டு...

இவை இரண்டும்

அல்லோலப்படுகின்றன

அலைக்கழிக்கப்படுகின்றன

மேலே பறந்தும்

கீழே தவழ்ந்தும்

தப்பிக்கத் தவிக்கின்றன...

வேகமாய கடந்து செல்லும்

மாநகர பேருந்துகளும்

காற்றுக்கும் இடைவெளி விடாத

இரு சக்கர வாகனங்களும்

சிதறடிக்கின்றன...

ஆய்ந்து ஓய்ந்து

தரை சேரும் நேரம்

சக்கரத்தில் சிக்கி

சீரழிந்து போனது

செய்தித்தாள்

தப்பிப் பிழைத்து

ஓரம் ஒதுங்கிய

கருப்பு பிளாஸ்டிக் தாளோ

குப்பைத் தொட்டிக்கு அருகில்

காத்துக்கிடக்கிறது...

இரவு நேரக்கூலிகள்

லேசாக எட்டிப் பார்க்கும் சூரியனின் ஒளிக்கீற்றுகள்

எங்கோ கேட்கும் பேப்பர்காரனின் சைக்கிள் சத்தம்

தெருவில் பால்காரரின் மணியோசை

அரிதாகிப் போய்கொண்டிருக்கும் காகங்களின் கரைச்சல்

அப்பாவின் காலை நேர பூஜை

அம்மாவின் சமையல் சப்தமும் வாசமும்

பக்கத்து வீட்டின் மழலையின் பாலுக்கு அழும் குரல்

நாளின் வருகையை அறிவிக்கின்றன

எனக்கு மட்டும் தாலாட்டாகின்றன

பொருளாதாரத்தின் அவசியங்களுக்காக

இந்தியாவின் இரவு நேரக்கூலிகளில்

நானும் ஒருவன்...

மணற் கோவிலின் கோபுரம்

வழக்கத்தைவிட

சற்று அதிகமாகவே

ஆரவாரம் செய்கிறாள்

மகிழ்ச்சியா கோவமா

சற்று நேரத்தில்

புரிய வைப்பாள்...

வரும் வழியில்

எட்டிப் பார்த்த

அந்த குட்டி பெண்

எனக்களித்த புன்னகை

இயற்கையின் பரிசாக

நான் இன்னமும்

அந்த மயக்கத்தில்...

யாரோ வரைந்து வைத்த

இதயத்தை

அழிக்க மனமில்லாமல்

வந்து வந்து போகிறாள்

அலை

அவர்களின் பெயர்களை

படித்துக்கொண்டே..

கட்டி வைத்த

கோட்டை ஒன்று

நான் விடைபெறும் வரை

உறுதியாய் நிற்கிறது

உடைக்க வேண்டாமென

அவளிடம் சொல்லிவிட்டு போயிருப்பார்கள் போலும்...

இரண்டு ஜோடி கால் தடங்கள்

மாறி மாறி

அலையின் ஈரத்தில்

ஆழமாய் பதிந்து

இன்னமும் அழியாமல் அழகாக...

விளையாட்டாய்

என்னை தொட வந்து

ஓடிப் போய் ஒளிந்துகொள்ளும்

பழக்கம் அவளுக்கு

சீண்டல்களுக்காய்

நான் காணாத நேரத்தில்

பாய்ந்து வர

நானும் தாண்டி ஓட

கட்டி வைக்கப்பட்ட

மணற் கோவிலின் கோபுரம்

என் காலில் இடிந்தது

கட்டி வைத்த

குழ்ந்தை மனம்

என்னை மன்னிக்குமா...

சோளம் சுடும்

தீப்பொறிகள்

கடல் காற்றின் வேகத்தில்

கூட்டாக நடனமாடி

கோலம் போடுகின்றன...

இருள் இருக்கும் தைரியத்தில்

பெண்களும்

கடல் தழுவிக்

கொள்கின்றனர்

இருளின் நிழலில்

நீர் வரைந்த அங்கங்கள் யாவும்

மோகம் சொட்டும் சிலைகளாக...

விடை பெற திரும்பி பார்த்தால்

என்னை

உள்ளுக்குள் இழுத்து வைத்துக் கொள்ளும்

வேகத்தோடு வருகிறாள்

இரவு அழைப்பதால்

விட்டு ஓடுகிறேன்

வருகையில் வரவேற்ற

கருவாட்டு வாசத்தைகூட மறக்கச் செய்யும்

மீன் வருவலின் வாசத்தையும்

தாண்டி ஓடுகின்றேன்

இரவுக்குள் மறைகின்றேன்

அவள் கண்களிலிருந்து...

கண்ணீர்

தனிமை

என்னை கட்டிக் கொள்ள

எட்டிப் பார்க்கிறது..

தனியாய்

கட்டி அணைக்க யாருமற்று

கண்ணீர் துடைக்க கைகளற்று

கண்ணீர் கொண்டு என் சோகங்களை

கழுவிக்கொண்டிருக்கிறேன்...

இந்த கண்ணீர் துளிகள்

சின்னதாய் இருந்தாலும்

பெரிய மனது

என்னையும் சேர்த்து ஆறுதல் படுத்துகிறது...

செய்த தவறுகள் யாவும்

கண்முன்னே

கண்ணாடியில்லாமல்

பேருந்தின் ஜன்னல் காட்சிகளாய்

விரிந்து பரந்து

மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன

அனைத்திலும் நான்

கொடூரமான வில்லனாய்...

ஒவ்வொரு துளியும்

நான் கொடுத்த வலியை

சொல்லி சொல்லி

வலித்து விட்டு போகிறது...

இறந்து போகும் அவசரத்தில்

மனிதன் அழுவதன் ரகசியம்

இன்றுதான் புரிந்தது

அத்தனையும் கண் முன்னே வந்ததால்

கண்ணீரால் கழுவிக்கொள்கிறானோ...

பிண வாடை

சுற்றும் முற்றும் தேடுகின்றேன்

எங்கேயிருந்து வருகிறது

எனக்குப் பிடித்த அந்த

பிண வாடை...

திக்குத் தெரியாமல் இருட்டில்

பாதை மாறி

வந்து நின்ற இடமோ

சுடுகாட்டு வாயில்

உள்ளே ஒரு பிணம்

தனியாய் எறிந்துகொண்டிருக்கிறது...

எத்தனை நாள் ஆனது

நன்றாக உள்ளிழுத்து

இருத்திக் கொண்டேன்...

தனியே எறிந்துகொண்டிருந்த

அந்த சவம்

எனக்கு துணையாக

இடுக்காட்டு பாதையில்

என்னுடனே வந்து

என்னை இந்த

மனித காட்டுக்குள்

தள்ளிவிட்டு போனது...

இப்போது எனக்கு

பயமாய் இருக்கிறது...